Ik ben uw ongeschoren kluizenaar, mijn hand
Maakt alles vuil; wit papier, verse druk
Een teder tanig meisje, mijn baarlijk ziek geluk
Ik stink en wroet en druk uw gemoed

Gezeten op een appelkrat zwoerd ik
Door de grot. Ik kauw op zwerven.
Mijn spieren bederven, en straks
Wordt mijn bestaan voedzame pap.

Aan alle mensen: mijd mijn magere bast
Mijn leven zit vol ingebeelde pijn, als
Bewijs ziet u hier zelfs een ribbenkast
Maar laat mij even zijn.

Enkel sluik haar belet mij het dichten,
Zie mijn gebit, mijn slappe kaken, de
Zwarte dood. Ze rammelt mijn gewrichten
Ze klooft het weten, ze hakt door touw

Zo hebt u niets aan de stalagtiet van mijn
Druipende esthetiek, ze vermindert.
En na een poos of straks of later
Kwijn ik met ganser harte

Helemaal
Weg.

- Hugo Claus –

Stem of voeg toe aan: